Skip to main content

လင္းဇင္းသုိ႔ ဒုတိယအၾကိမ္ စစ္ခ်ီျခင္းအေၾကာင္း

လင္းဇင္းမင္းသည္ ကေဖာင္ဟူေသာ အရပ္တြင္ သစ္ခံတပ္ျမိဳ ႔ ေဆာက္ကာ မိမိ၏ တပ္အင္အားကို ျဖည့္
ျပီး ဘုရင့္ေနာင္၏ ဟံသာ၀တီတပ္အား ထုိးစစ္ဆင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနေလ၏။ ထုိအခါ အမတ္ ဗညားေသဥ္မွ ဘုရင့္ေနာင္ သည္ စစ္အင္အား ငါးသိန္း ျဖင့္ ခ်ီတက္လာသည္၊ ဆင္တပ္ကား ငါးေထာင္ ေက်ာ္၏၊
 ျမင္းကား ငါးေသာင္း ေက်ာ္ ၏၊ ထုိသုိ႔ မ်ားျပားလွေသာ တပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စစ္သည္ ရွစ္ေသာင္း ျဖင့္ တုိက္ေသာ္ မတန္မရာ ျဖစ္ျပီး ရူံးႏုိင္၏။ ယခု ဘုရင့္ေနာင္၏ တပ္မ်ား အစာေရစာ ျပတ္ လပ္ သည္ ဆုိသည္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသခ်ာတတ္အပ္ မသိ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိက္ရန္ မသင့္ပါ ဟု ေလွ ်ာက္တင္ ေလ၏။

လင္းဇင္းမင္းလည္း ထုိေလွ ်ာက္တင္ေသာ စကားကို နားေထာင္ျပီး ဆုတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ကာ ထုိညဥ္႔တြင္ သစ္ခံတပ္ျမိဳ ႔မွ ဆုတ္ခြာေလသည္။ ေနာက္မုိးေသာက္လွ ်င္ ဘုရင့္ေနာင္၏ တပ္ ကေဖာင္ခံတပ္ကို ခ ်ဥ္းကပ္ၾကေလ၏။ လင္းဇင္းမင္း မရွိေၾကာင္းသိေသာ္ လုိက္သင့္မသင့္ ေဆြးေႏြးေလ၏။ စစ္သူၾကီးတုိ႔မွ လုိက္ရန္ ေလွ ်ာက္တင္ၾကေသာ္လည္း အိိမ္ေရွ႔မင္းသား ႏွင့္တကြ အမတ္မင္းတုိ႔မွ လုိက္လွ ်င္ စစ္သည္တုိ႔ ပုိမို ပင္ပန္းၾကေပေတာ့မည္၊ ဖ ်ားနာသူလည္း မ်ားျပားလွသည္ ထုိ႔ေၾကာင့္ မလုိက္သင့္ေၾကာင္း ေလွ ်ာက္ တင္ၾကေလ၏။ ထုိအခါ ဘုရင့္ေနာင္လည္း အမတ္မ ်ား ေလွ ်ာက္တင္သည့္အတုိင္း ဟံသာ၀တီသုိ႔ ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ေလသည္။

ဘုရင့္ေနာင္လည္း တပ္ကို စည္းကမ္းတက ် ဆုတ္ေလ၏။ ေအဒီ ၁၅၇၀ မတ္လတြင္ ဆုတ္ေတာ္မူေလ၏။
ေအဒီ ၁၅၇၀ ေမလတြင္ ပိသေလာက္ျမိဳ ႔ကို ေရာက္ေတာ္မူသည္။ ပိသေလာက္တြင္ ခဏနားေတာ္မူျပီး ဟံသာ၀တီသုိ႔ ဆက္လက္ ဆုတ္ေတာ္မူရာ ၁၅၇၀ ဇြန္လ ၁၁ တြင္ ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေတာ္ မူ ေလသည္။

ေနျပည္ေတာ္ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ ေအဒီ ၁၅၇၂ ဇြန္လ တြင္ ေလွၾကီး ခုႏွစ္စင္းကို တည္ေဆာက္
ေစျပီး မဒရပ္ျပည္နယ္ရွိ Sao Tome ဆိပ္ကမ္းျမိဳ ႔ ( India ) သို႔ ေစလႊတ္ကာ စီးပြားကူးသန္းေစေလ၏။ ထုိသုိ႔ စီးပြားေရး၊ဘာသာေရးမ ်ား ေနျပည္ေတာ္တြင္ လုပ္ေဆာင္ေနစဥ္ လင္းဇင္းဘက္တြင္ လင္းဇင္းမင္းမွ လ၀ုိက္ျမိဳ ႔ကို ခ ်ီတက္တုိက္ခုိက္ရာ လင္းဇင္းမင္း က ်ေလ၏။ ထုိသုိ႔ လင္းဇင္းမင္း က ်လွ ်င္ လင္းဇင္း အမတ္ ဗညားင ဆုိသူမွ လင္းဇင္းထီးနန္းကို သိမ္းေလသည္။ ထုိသတင္း ကို ဘုရင့္ေနာင္မွ ၾကားသိလွ ်င္ လႊတ္ေတာ္တြင္ အစည္းအေ၀းေခၚကာ လင္းဇင္းအေရးကို ေဆြးေႏြးေလ၏။

ဘုရင့္ေနာင္မွ လင္းဇင္းသည္ ထင္ရွားသည့္ ျပည္ေထာင္တခုျဖစ္သည္၊ ထုိျပည္ကို အစဥ္ မင္းျပဳေသာ ဘုရင္တုိ႔သည္ မ ်ိဴ းရုိးစဥ္ဆက္ အုပ္ခ ်ဴပ္ၾကသည္၊ ယခုမူကား အမတ္တဦးမွ ထီးနန္းသိမ္း၏၊ မျဖစ္သင့္ မင္းမ်ိဴ းသာလွ ်င္ မင္းျပဳ ရမည္ ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထုိအခါ ဗညားဒလမွ ယခု လက္ရွိ ဘုရင္သည္ မင္းမ ်ိဴ းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ လင္းဇင္း အမွဴ းအမတ္တုိ႔ သေဘာက ်ၾကမည္မဟုတ္၊ ရာဇသံ ေစေတာ္မူသင့္သည္၊ မက ်ိဴ းမႏြံ ျပဳ မွ စစ္ခ ်ီေတာ္မူသင့္သည္ ဟု နားေတာ္ေလွ ်ာက္ေလသည္။

ဘုရင့္ေနာင္လည္း သေဘာတူကာ ဗညားဒလကို စီစဥ္ရန္ အမိန္႔ေပးေလသည္။ ဗညားဒလ လည္း ေရႊေပ တြင္ ေရးကာ တုရင္ေက ်ာ္သူ ကို အမတ္ ၁၀၊ စစ္သည္ ၁၀၀ ျဖင့္ သံအျဖစ္ ေစလႊတ္လုိက္ေလ၏။ တုရင္ေက ်ာ္သူလည္း လင္းဇင္းသုိ႔ ေရာက္ေသာ္ ရာဇသံကို ဘုရင္ကို ဆက္သေလသည္။ လင္းဇင္းမင္း ဗညားင သည္ မေခ်မငံေသာ စကားကို ဆုိကာ သံမ်ားကို သတ္ရန္ စီစဥ္ေလ၏။ မင္းဆရာ တားေတာ့ မွ တုရင္ေက်ာ္သူတုိ႔ကို ျပန္လႊတ္ကာ ျမိဳ ႔ေတာ္မွ ႏွင္ခ် လုိက္ေလသည္။ တုရင္ေက်ာ္သူတုိ႔လည္း လင္းဇင္းမွ အလ်င္အျမန္ ဟံသာ၀တီသုိ႔ အလ်င္ႏွင္ကာ လင္းဇင္းမင္း ျပဳသမွ ် ေျပာသမွ ်ကို ဘုရင့္ေနာင္ထံ ေလွ ်ာက္တင္ေလ၏။ ဘုရင့္ေနာင္လည္း အမ်က္ထြက္ကာ ေနာက္တေခါက္ လင္းဇင္းသုိ႔ ခ်ီရန္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းေခၚယူေလသည္။




Comments

Popular posts from this blog

ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ကို မ်ိဴ းျဖဳတ္မည့္သူ

မယ္ႏု သည္ အင္း၀တြင္ ေမြးဖြားသူျဖစ္ျပီး ဖခင္မွာ ေထာင္မွဴ းၾကီး ဦးလႊတ္ ျဖစ္၏။ ေမြးခ်င္း ၂ ေယာက္ရွိျပီး အစ္ကိုျဖစ္သူမွာ ေမာင္အုိ ျဖစ္သည္။ မယ္ႏု ငယ္စဥ္က မိသားစု ခရီးထြက္ၾကရာ လမ္းခရီး တခု တြင္ အနားယူ ၾက၏။ မယ္ႏု မွ ထမင္းဟင္းခ်က္ တာ၀န္ယူကာ လူၾကီးမ်ားကို ျပဳစုသည္။ နံနက္လင္းေသာ္ သူ ထမင္းခ်က္သည္ ေနရာတြင္ မူိပြင့္ၾကီး တခု လွပစြာ ေပါက္ေရာက္ေနသျဖင့္ သတင္းျပန္႔ကာ အနီးအနားမွ ရြာသား၊ရြာသူ မ်ား ရင္သပ္ရူေမာစြာ လာေရာက္ ၾကည့္ရူၾကကုန္သည္။

ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ႏွင့္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု

နန္းမေတာ္ မယ္ႏု သည္ ရည္မွန္းခ်က္ အလြန္ၾကီးသူျဖစ္ျပီး အလြန္လည္း ထက္ျမက္သူျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု သည္ ဒါန အလွဴ မ်ားကုိ ရက္ေရာစြာ လွဴ ဒါန္းေလ့ရွိ၏။ ( တခ်ိဴ ႔ ဆရာမ်ားကမူ ႏုိင္ငံေရး ျပည္သူမ်ား ၏ ေထာက္ခံမူ ကုိ ရခ်င္လုိ႔ လွဴ ဒါန္းမူေတြ လုပ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ၾက၏။ ) အထူးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ကို ဘၾကီးေတာ္ ႏွင့္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု တုိ႔က နန္းျမိဳ ႔တြင္း အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ကို လွဴ ဒါန္းကာ ကုိးကြယ္ထား၏။

မယ္ႏု ႏွင့္ ေမာင္အို အုပ္စု တန္ခုိးထြားျခင္း

ဘၾကီးေတာ္၏ နန္းတက္ပြဲကုိ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ျမိဳ ႔စားမ်ား ၊ ေစာ္ဘြားမ်ား တက္ေရာက္ၾကျပီး လက္ေဆာင္ မ်ားစြာ ဆက္သၾကေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မဏိပူရေစာ္ဘြားမွာမူ တက္ေရာက္ျခင္း မရွိသည့္အျပင္ သံအမတ္ ကုိလည္း လႊတ္ျခင္းမရွိသျဖင့္ ပုန္ကန္သည္ဟု ဘၾကီးေတာ္ မွ ယူဆေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဏိပူရ ကုိ စစ္ခင္းရန္ ျပင္ဆင္ေစေလသည္။