Skip to main content

ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္လက္ထက္ မတည္ျငိမ္ေသာ အင္း၀

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၈၆၈ (ေအဒီ ၁၅၀၆) တြင္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားမွ ဒီပဲယင္းျမိဳ ႔ကို ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ေလ၏။ ထုိအခါ အင္း၀ဘုရင္မွ ပုဂံသတုိးကို ဗုိလ္မွဴး ခန္႔ျပီး ဒီပဲယင္းျမိဳ ႔ကို ျပန္လည္တုိက္ခုိက္ေစေလ၏။ပုဂံသတုိး လည္း မုိးညွင္းေစာ္ဘြား၏ စစ္အင္အားကို ေလ့လာသည္။ အင္အားၾကီးမားလြန္းသည္ကို သိသျဖင့္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားအား ျငိမ္းခ်မ္းေရး အေနျဖင့္ ေတြ႔ရန္ စာပုိ႔ေလသည္။ ႏွစ္ဦး ေတြ႔ဆံုေသာ္ ပုဂံသတုိးမွ ဒီပဲယင္းအထိ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားအပုိင္ျဖစ္ေစရန္ ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ နယ္မ်ားကို စစ္မျပဳ ရန္ စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထား ေလ၏။ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားလည္း သေဘာတူေလသည္။ 
ေအဒီ ၁၅၀၇ ေရာက္ေသာ္ ပုခန္းၾကီးကို စားေသာ ဘုိးေတာ္သီဟပေတ့ အနိစၥေရာက္ရာ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ ၏ ညီေတာ္ ၃ ပါးမွ နာေရးသြားသည့္ဟန္ျဖင့္ ဆင္ျမင္းဗုိလ္ပါ စည္းရုံးျပီး ပုခန္းျမိဳ ႔ကို သိမ္းပုိက္ကာ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ကို ပုန္ကန္ေလ၏။ ဘုရင္လည္း အင္း၀တပ္မ်ားကို ေစလႊတ္ကာ ပုန္ကန္ေသာ ညီေတာ္မ်ားကို ႏွိမ္နင္းေစေလသည္။ ညီေတာ္ ၃ ပါးလည္း အင္အားမမွ်သျဖင့္ ျမိဳ ႔က်ကာ အဖမ္းခံရေလသည္။ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္လည္း ညွာတာေတာ္မမူဘဲ ညီေတာ္ ၃ ပါး ကို ကြပ္မ်က္ေလ၏။ 

ေအဒီ ၁၅၁၁ တြင္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြား ႏွင့္ အုန္းေပါင္ေစာ္ဘြားတုိ႔ အခ်င္းမ်ားျပီး အုန္းေပါင္ေစာ္ဘြားပုိင္ ဗန္းေမာ္ျမိဳ ႔ကို မုိးညွင္းမွ ၀င္တုိက္ေလသည္။ အင္း၀ဘုရင္လည္း မဟာမိတ္ျဖစ္ေသာ အုန္းေပါင္ေစာ္ဘြား ကို စစ္ကူလႊတ္ေလ၏။ အင္း၀ဘုရင္သည္ စစ္ေၾကာင္း ၁၂ ေၾကာင္းျဖန္႔ျပီး မုိးညွင္းေစာ္ဘြား၏ ခံတပ္ျဖစ္ ေသာ ေျမတူးကို ၀ုိင္းရံကာ တုိက္ခုိက္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမိဳ႔မွ ေသနတ္ေျပာင္းလက္နက္မ်ား ထူထပ္ေသာေၾကာင့္ ျမိဳ ႔နားမကပ္ႏုိင္ဘဲ အေ၀းမွ အေျမွာက္မ်ားျဖင့္သာ ပစ္ခတ္ေလ၏။ 

ထုိသုိ႔ ၀ုိင္းရံေနေသာ အင္း၀တပ္ကို မုိးညွင္းေစာ္ဘြားလက္ေအာက္ခံျဖစ္ေသာ တြင္းသင္းစား၊မင္းခင္းစား၊ ကေလးစား တုိ႔မွ ညဥ္႔ႏွစ္ခ်က္တီးတြင္ အလစ္၀င္တုိက္သျဖင့္ အင္း၀တပ္ပ်က္ေလ၏။ ေရႊနန္းရွင္ နရပတိလည္း တပ္ပ်က္သျဖင့္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာေလသည္။ အုန္းေပါင္ေစာ္ဘြား၏ ပုိက္နက္ တစ္၀က္ေက်ာ္လည္း မုိးညွင္းေစာ္ဘြားလက္ေအာက္သုိ႔
 ေရာက္သြားေလ၏။

ေအဒီ ၁၅၁၇ တြင္ အင္း၀ဘက္မွ ကတိဖ်က္သည္ဟု မုိးညွင္းမွ စာပုိ႔ကာ အင္း၀ကို စစ္ေၾကျငာေလသည္။ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားတပ္မွာ တုိက္ဆင္ သံုးရာ၊ ျမင္းရွစ္ေထာင္၊ ေျခလ်င္စစ္သည္ ရွစ္ေသာင္းျဖင့္ ခ်ီတက္ လာ၏။ ေရႊနန္းရွင္ နရပတိလည္း စစ္အင္အား တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း ရွိေသာ အင္း၀စစ္တပ္ကို စည္သာအရပ္တြင္ တပ္ခိုင္တပ္လံု တည္ကာ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားအလာကို ေစာင့္ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြား တပ္မွာေပၚလာျခင္းမရွိသျဖင့္ စံုစမ္းေစရာ ကေလးစားမွ ပုန္ကန္သျဖင့္ မုိးညွင္းတပ္မ်ား ျပန္လွည့္သြားေၾကာင္း သတင္းရ သျဖင့္ အင္း၀တပ္မ်ားကို ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္လည္ ဆုတ္ေစေလသည္။ 

မုိးညွင္းႏွင့္ကေလး စစ္ျဖစ္ေနခ်ိန္ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္လည္း မွဴ းမတ္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ျပီး မုိးညွင္းေစာ္ဘြားတပ္ မ်ား ခ်ီလာႏုိင္သည့္ ျမိဳ ႔မ်ားကို အခုိင္အလံု ျပဳထားေစေလသည္။ စစ္အင္အားကိုလည္း ျဖည့္ထားေစျပီး ရိကၡာအလံုအေလာက္ရွိရန္ ျပင္ဆင္ထားေလ၏။ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားသည္ ကေလးကို ေအာင္ႏုိင္ျပီးေနာက္ ၆ ႏွစ္ အခ်ိန္ယူကာ အင္အားျပန္လည္ ျဖည့္တင္းေနေလ၏။ 

ေအဒီ ၁၅၂၃ အေရာက္တြင္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားသည္ အင္း၀သုိ႔ ထပ္မံ ခ်ီတက္လာသည္။ အင္း၀ဘုရင္ နရပတိလည္း အင္း၀တပ္မ်ားကို ေစလႊတ္ကာ ေျမတူးျမိဳ ႔တြင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အျပင္းအထန္ တုိက္ခုိက္ၾကေလ၏။ မုိးညွင္းဘက္မွ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ တုိက္သျဖင့္ အင္း၀တပ္မခံႏုိင္ဘဲ ဆုတ္ရေလ၏။ 
အင္း၀တပ္လည္း ေျမတူးမွ စည္ပုတၱရာကို ဆုတ္ျပီး ခုခံျပန္၏။ မုိးညွင္းဘက္မွ အျပန္းအထန္ ထပ္မံ တုိက္သျဖင့္ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္လည္း မခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ ရသမွ် စစ္သားစုကာ ျမင္းျဖင့္ ေျပးေလ၏။ 

ထုိစစ္ပြဲတြင္ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္၏ လက္ရုံးေတာ္ျဖစ္ေသာ အမတ္ရာဇသၾကၤ က်ေလ၏။ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ လည္း မိမိအားကုိးေသာ အမတ္လည္းက် တပ္လည္းပ်က္သျဖင့္ အင္း၀သုိ႔ လက္က်န္တပ္မ်ားစုကာ ဆုတ္ ေလ၏။ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားလည္း ပုခန္းျမိဳ ႔တုိင္ေအာင္ သိမ္းပုိက္ျပီး ထုိမွတဆင့္ သရက္တုိင္ေအာင္ ခ်ီတက္သိမ္းပုိက္ေအာင္ျမင္ေလ၏။ ထုိသုိ႔ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားမွ အင္း၀ႏွင့္ စစ္ျပဳေနေသာ သတင္းကို ျပည္စား ၾကားလွ်င္ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားသုိ႔ လက္ေဆာင္ျဖင့္ ခ်ည္းကပ္ကာ မဟာမိတ္ျပဳေလ၏။ မုိးညွင္းေစာ္ဘြားမွ လက္ခံသျဖင့္ ျပည္စားႏွင့္ မုိးညွင္းပူးေပါင္းတပ္မ်ားသည္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္ကုိ အျပီးသိမ္းရန္ ခ်ီတက္လာေတာ့၏။

Comments

Popular posts from this blog

ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ကို မ်ိဴ းျဖဳတ္မည့္သူ

မယ္ႏု သည္ အင္း၀တြင္ ေမြးဖြားသူျဖစ္ျပီး ဖခင္မွာ ေထာင္မွဴ းၾကီး ဦးလႊတ္ ျဖစ္၏။ ေမြးခ်င္း ၂ ေယာက္ရွိျပီး အစ္ကိုျဖစ္သူမွာ ေမာင္အုိ ျဖစ္သည္။ မယ္ႏု ငယ္စဥ္က မိသားစု ခရီးထြက္ၾကရာ လမ္းခရီး တခု တြင္ အနားယူ ၾက၏။ မယ္ႏု မွ ထမင္းဟင္းခ်က္ တာ၀န္ယူကာ လူၾကီးမ်ားကို ျပဳစုသည္။ နံနက္လင္းေသာ္ သူ ထမင္းခ်က္သည္ ေနရာတြင္ မူိပြင့္ၾကီး တခု လွပစြာ ေပါက္ေရာက္ေနသျဖင့္ သတင္းျပန္႔ကာ အနီးအနားမွ ရြာသား၊ရြာသူ မ်ား ရင္သပ္ရူေမာစြာ လာေရာက္ ၾကည့္ရူၾကကုန္သည္။

ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ႏွင့္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု

နန္းမေတာ္ မယ္ႏု သည္ ရည္မွန္းခ်က္ အလြန္ၾကီးသူျဖစ္ျပီး အလြန္လည္း ထက္ျမက္သူျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု သည္ ဒါန အလွဴ မ်ားကုိ ရက္ေရာစြာ လွဴ ဒါန္းေလ့ရွိ၏။ ( တခ်ိဴ ႔ ဆရာမ်ားကမူ ႏုိင္ငံေရး ျပည္သူမ်ား ၏ ေထာက္ခံမူ ကုိ ရခ်င္လုိ႔ လွဴ ဒါန္းမူေတြ လုပ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ၾက၏။ ) အထူးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ ကို ဘၾကီးေတာ္ ႏွင့္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု တုိ႔က နန္းျမိဳ ႔တြင္း အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ကို လွဴ ဒါန္းကာ ကုိးကြယ္ထား၏။

မယ္ႏု ႏွင့္ ေမာင္အို အုပ္စု တန္ခုိးထြားျခင္း

ဘၾကီးေတာ္၏ နန္းတက္ပြဲကုိ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ျမိဳ ႔စားမ်ား ၊ ေစာ္ဘြားမ်ား တက္ေရာက္ၾကျပီး လက္ေဆာင္ မ်ားစြာ ဆက္သၾကေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မဏိပူရေစာ္ဘြားမွာမူ တက္ေရာက္ျခင္း မရွိသည့္အျပင္ သံအမတ္ ကုိလည္း လႊတ္ျခင္းမရွိသျဖင့္ ပုန္ကန္သည္ဟု ဘၾကီးေတာ္ မွ ယူဆေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဏိပူရ ကုိ စစ္ခင္းရန္ ျပင္ဆင္ေစေလသည္။